అనగనగా అమెరికా-13(అమెరికా పెంపకం)

 

– డా|| కె.గీత
లక్ష్మికి కొత్త దిగులు మొదలయ్యింది.
అమెరికా వచ్చి అంతో ఇంతో సంపాదించుకుని అయిదేళ్లలో వెనక్కి వెళ్లిపోవాలని తీర్మానించుకున్నారు. కానీ భర్త పరిస్థితి చూస్తే ఇప్పట్లో వెనక్కి వచ్చేటట్లు లేడు.
అయిదేళ్ల కిందట అతనన్న మాటని ఈ మధ్యే గుర్తు చేసింది.
“ఏవిటీ వెనక్కు వెళ్లిపోవాలా? ఇక్కడి ఉద్యోగంలో బోనస్‌లు, స్టాకులు, వాటిని ఇండియా రూపాయల్లో తర్జుమా చేస్తే కలిగే ఆనందమూ మరిచిపోయావా? అయినా నాకు తెలీకడుగుతాను! నువ్వసలు వార్తలు ఫాలో అవుతున్నావా? అసలే రోజురోజుకీ రూపాయి విలువ నీరసించి పోతూందక్కడ. ఈ పరిస్థితిల్లో ఇండియా వెళ్లి ఏడుస్తూ కూచుందామంటావా?” అని పెద్ద ఉపన్యాసం ఇచ్చాడు.
ఇద్దరూ ఆడపిల్లలాయె. పెద్ద పిల్లకి పదేళ్లు, చిన్న పిల్లకి ఆరేళ్లు. వీళ్లనీ దేశంలో, ఈ సంస్కృతిలో ఎలా పెంచుకు రావాలో అని భయం తనకి. ఆ మాటే భర్తతో మళ్లీ ఒక రోజు అనబోతే “ఏమోయ్, డబ్బు సంపాదించడం నా బాధ్యత, పిల్లల్ని పెంచుకురావడం నీ బాధ్యత” అని పాత చింతకాయ పచ్చడి డైలాగు చెప్పి తప్పించుకున్నాడు.
అప్పట్నించి మరింత టెన్షను మొదలయ్యింది లక్ష్మికి. “ఈ పిల్లలేమైనా తప్పు నడక నడిస్తే నెపమంతా తన మీద వేసినా వేస్తాడీయన” అనుకుంది.
ఈ మధ్య పెద్దమ్మాయి క్లాసుమేటు బర్త్ డేకి స్విమ్మింగు పార్టీ జరిగింది. పొట్టి స్విమ్మింగు డ్రెస్సులు వేసుకున్న ఇతర పిల్లల్నీ తననీ మార్చి మార్చి చూసుకుని పెద్దపిల్ల ఇంటికి రాగానే ఒకటే గోల.
ఈ అయిదేళ్లలో ఎంత ప్రయత్నం చేస్తూన్నా, బొత్తిగా తెలుగు మాట్లాడడం మానేసారు పిల్లలు. అక్కడికీ వారానికో రోజు నడిచే తెలుగు బడిలో చేర్పించింది. సంగీతం, కూచిపూడీ… ఇలా మనది అనేది ఎక్కడ కనబడితే అక్కడ చేర్పించింది. అయినా చివరకు అక్కచెల్లెళ్లిద్దరూ కూడా ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడుకుంటున్నారు.
ప్లే డేటులలో కూడా తనెంతో జాగ్రత్త వహిస్తుంది. ఎవరితో పడితే వాళ్లతో పిల్లల్ని ఆడుకోనివ్వదు. అయినా ఇదేం కలికాలమో, అమెరికా కాలమో అర్థం కావడం లేదు.
ఏం చెయ్యాలో కూడా పాలుపోవడం లేదు. పెద్దమ్మాయి కిందటేడాది వరకూ బానే ఉంది. అయిదో తరగతికి రాగానే మార్పు వచ్చేసింది. జడ వెయ్యనివ్వదు. జుట్టు విరబోసుకుని రెండు పాయలుగా చేసుకుని మొహమ్మీదకి వేసుకుని తిరుగుతుంది. లంగా, జాకెట్లు అసలే వేసుకోనంటుంది.
ఈ మధ్యే పేచీ పెట్టి ఈ-మెయిల్ అకౌంటు ఇప్పించుకుంది. తనకొచ్చే ప్రతీ ఈ-మెయిలూ తనకూ వచ్చేట్టు చేసేడు భర్త.
ఆ విషయం తెలీని పెద్ద పిల్ల స్నేహితులకి రాసే రాతలు చూసి మతి పోయింది లక్ష్మికి.
“తను పెద్దయ్యాక అసలు పెళ్లే చేసుకోననీ, కేవలం బాయ్ ఫ్రెండుగా మాత్రమే ఎవరైనా ఉండొచ్చనీ” రాసింది.
ఇక ఉండబట్టలేక స్కూలు దగ్గర కనబడ్డ మరో ఇండియన్ పేరెంటుతో మొరపెట్టుకుంది లక్ష్మి.
“ఎలాగండీ బాబూ, ఈ దేశంలో పిల్లల్ని పెంచడం” నాకు భయం వేస్తూంది అంది.
అంతా సావధానంగా విన్న ఆవిడ “మీ అమ్మాయి వంద రెట్లు నయం” మా అమ్మాయి “ఈ ముదనష్టపు ఇండియన్ పేరెంట్స్‌కి కాక అమెరికా వాళ్లకి పుట్టి ఉంటే హాయిగా ఉండేవాళ్లం కదా” అని రాసిందండీ. అని వాపోయింది.
డా|| కె.గీత
First Published: 06 Dec 2013
ప్రకటనలు
This entry was posted in అనగనగా అమెరికా(ఆంధ్ర ప్రభ కాలం) and tagged , . Bookmark the permalink.

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s