అమ్మ బహుమతి!

అమ్మ బహుమతి! -డా..కె,గీత

నిన్నా మొన్నటి

శిశుత్వంలోంచి

నవ యౌవ్వనవతివై 

నడిచొచ్చిన

నా చిట్టితల్లీ!

నీ కోసం నిరంతరం తపించే

నా హృదయాక్షరాలే 

అక్షతలుగా నిన్ను ఆశీర్వదిస్తున్నా

నీకు పద్ధెనిమిదో పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు!

నీ చిన్నప్పుడు

మొదటి టీకా రాత్రి నువ్వు కింకపెడుతూ ఏడుస్తున్నపుడు

తడిసిన నా భుజాన కన్నీళ్లు నావే

వచ్చీరాని నడకల్తో

నాకోసం గేటు దగ్గిర కాపలా కాసి

వీథి చివరకి పరుగెత్తుకొచ్చి పడ్డప్పుడు

నీ మోకాలి మీద చివికిన రక్తం నాదే

నీ ముద్దు ముద్దు మాటలు

ఇంకా తాజాగా నా గుండెల్లో

రోజూ పూస్తూనే ఉన్నాయి

నీ బుల్లి అరచేత పండిన గోరింట

నా మస్తకంలో అందంగా

అప్పటి నుంచీ అలా వేళ్లాడుతూనే ఉంది

క్రమశిక్షణా పర్వంలో

నేను నిన్ను దార్లో పెట్టడం పోయి

నువ్వు నన్ను దూరం పెట్టినపుడల్లా

మథనపడ్డ క్షణాలు

గుండె చాటునెక్కడో చురుక్కున పొడిచినా

అంతలోనే గువ్వ పిట్టవై

నా భుజాన నువ్వు గారాల కువకువలాడినప్పుడల్లా

మొలిచిన మందహాసం

ఇప్పటికీ నా పెదాలనంటుకునే ఉంది

నువ్వంటే ఉన్న ఇష్టానికి

చాలని మాటల చాటున

కన్నీళ్లు కేంద్రీకృతమైన అమ్మ మనసు ఉంది

ఆడపిల్లంటే

నేనే కదూ!

నువ్వు నాలోంచి మొలిచిన

ధృవ తారవు కదూ!

ప్రపంచంలోకి ఉరకలేస్తూ

అడుగుపెట్టే పద్ధెనిమిదో ఏట

నిన్ను చూస్తే

కలల్ని అలలుగా

ధరించి ఆకాశంలోకి

రెక్కలొచ్చిన పిట్టలా

ఎగిరిన జ్ఞాపకం వస్తూంది

దారంటా గుచ్చుకున్న ముళ్లతోనే

విరిగిపడ్డ రెక్కల్ని కుట్టుకున్న

ధైర్యమూ జ్ఞాపకం వస్తూంది

జాగరూకురాలివై ఉండు తల్లీ!

చీకట్ల కోరలు పటపటలాడించే

దుష్ట ప్రపంచంలో

అనుక్షణం  

వెలుతురు వైపు 

చూపు సారించి

సెలయేటి శబ్దం కోసం 

చెవులు రిక్కించి

అడుగెయ్యి

నడుస్తున్న అడుగుల చాటున

సూదంటురాళ్లతో బాటూ కాలసర్పాలూ

ఉంటాయి

తలమీద ఎగిరే

కారుమేఘాలతో బాటూ రాబందులూ

ఉంటాయి

అయినా

సిద్ధంగా ఉండు

ఎక్కడ కార్చిచ్చు రగిలినా

నీటిబుగ్గవై మొలకెత్తు

ఎప్పుడు ఉప్పెన ముంచెత్తినా

కత్తిపడవవై తెరచాచు

బురదలో కూరుకుపోతున్నపుడు

మెరుపు తీగవై ఎగబాకు

పోరాటం తప్పనిసరి అయినపుడు

కాగడావై చెలరేగు           

ఏదేమైనా అడుగెప్పుడూ ముందుకని

జ్ఞాపకం పెట్టుకో!

నీ మీద పంచప్రాణాలూ పెట్టుకున్న ఈ అమ్మ బహుమతిగా

నాకు త్రోవ వెంట దొరికిన మిణుగురుల్ని

జాజిమల్లెల్లా నీ జడకు కుడుతున్నా

తప్పిపోయినప్పుడు నీకు కొండగుర్తులై దారి చూపిస్తాయి    

నా గతాన్ని ఆభరణంగా నీ మెళ్లో వేస్తున్నా

అందులో అక్కడక్కడా గుచ్చుకునే రాళ్లున్నాయి

నేను గతించిపోయినా

అవి నిన్ను వజ్రాలై ఆదుకుంటాయి 

****

(“నెచ్చెలి” అంతర్జాల వనితా పత్రిక- అక్టోబరు , 2020 ప్రచురణ )

Posted in కవితలు | Tagged , , , , | వ్యాఖ్యానించండి

నాలుగు కాళ్ల గది   -డా|| కె.గీత

నాలుగు కాళ్ల గది   -డా|| కె.గీత
నడిచే నాలుగు కాళ్ల గది నా చుట్టూ-
రాళ్లు మింగే సంధ్య సూర్యుణ్ణీ
చుక్క మీద పడని వెల్లువ వాననీ
వెనక్కి పారిపోయే చెట్ల వరుసల్నీ మార్చి మార్చి ప్రదర్శించేది
మండు వేసవి లోనూ చల్లని తెమ్మెరై చుట్టుకునేది
వణికించే చలిని దరిచేరనివ్వకుండా వెచ్చని కౌగిట్లో దాచుకునేది
ఈ గదిలో ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలు!!
కేరింతలు, నవ్వులు, దు:ఖాలు, కోపతాపాలు….
కాలికింద ఎంత తుడిచినా పోని ధూళి కణాల్లా-
రివ్వు రివ్వున ఊర్లు చుట్టీ-
వాగులు దాటీ-
కొందలు కోనలు పయనించి
బహుదూరం- ఇట్టే దగ్గర చేసే
నా నాలుగు కాళ్ల గది చక్రం ముందు కూర్చుంటే
ప్రపంచాన్ని నడిపే చుక్కాని చేతికందిన గర్వాతిశయం
పసిపాపని హత్తుకున్నట్లు ప్రేమానురాగం
రోడ్డు మీద పరుగెత్తే రెక్కల్లేని తూనీగ-
ఎందరినైనా సునాయాసంగా మోసుకెళ్లే బంపర్ ఫైబర్ రథం
చిన్న గీత పడినా మనసు మీద పెద్ద మచ్చే-
కాస్త బురదంటినా స్నానించాలని శ్రద్ధే-
మనసు గోడల్ని తడిమి మురిపెంగా చూసుకున్న నా గది రేపెవరిదో!?
కారు అమ్మాలంటే జ్ఞాపకాల్ని అమ్ముతున్న బాధ-
నడిచే నాలుగు కాళ్లతో ముడి పడి ఉన్న అన్ని బంధాల్ని వేలం వేస్తున్న దు:ఖం-
రూల్సు, ఫైన్ ల చిరు ముల్లులు
పెట్రోలు, సర్వీసింగుల వేల వడ్డింపులు లేవిక
విసుగెత్తే ట్రాఫిక్ జాం, సెకండ్ గేర్లు లేవిక
అయినా పాపం- యంత్రం కదా-
మనసు లేని మనిషికైనా దాస్యం చేస్తుంది
నన్ను వదిలిపెట్టొద్దని ప్రాధేయ పడలేదు-
ఢీ కొట్టినా, చటుక్కున అమ్మి పారేసినా కిక్కురు మనదు-
గాయ పడదు- గాయ పర్చదు-
ఎటు తిప్పితే అటు తిరిగే వట్టి యంత్రం కదా!
నేను గదిని దూరం చేసుకున్నా
బరువుగా నా గుండెలో పరుగులెడుతూనే వుందెందుకో
ఇప్పుడు నాలుగు కాళ్ల గది నా లోనే వుంది
…………….

(కౌముది, జనవరి 2013 ప్రచురణ)

Posted in కవితలు | Tagged , , , , | వ్యాఖ్యానించండి

కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!(కవిత ) -డా|| కె.గీత

కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!

ప్రపంచ ప్రఖ్యాత కంపెనీల

కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!

మీ మెదళ్ల పెట్టుబడి మీద

గజాలు దిగ్గజాలుగా రూపుదిద్దుకునే

కార్మికులారా!

చివరి బొట్టు వరకూ శ్రమించండి

పచ్చ నోటో

పచ్చ కార్డో

జీవిత ధ్యేయమైన చోట

మీ నరనరాల తాకట్టు మీద

అఖండ శక్తులుగా ఎదిగే దిగ్గజాల్ని తీర్చి దిద్దడానికి

బిలియన్లకు పడగలెత్తించి బ్రహ్మండాన్ని ఏలడానికి

శాయశక్తులా పిప్పి కండి

కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!

విస్తట్లో పంచ భక్ష్య పరమాన్నాలున్నా

తినడానికి సమయం ఉండదు

అత్యుత్తమ జీతాలున్నా

ఒక్క పెన్నీ మిగలదు

సంపాదించే ప్రతీ డాలరు వెనకా

తరుముకొచ్చే మూడొంతుల టాక్సు

నెల తిరిగే సరికి పెనుభూతంలా నిలుచున్న

నాలుగంకెల ఇంటద్దె

నిద్దట్లోనూ ఉలిక్కిపడేట్లు

ఎప్పుడూ తీరని

అయిదంకెల క్రెడిట్ కార్డు

దాటి

సరదాగా

సినిమాకి షికారుకి

నోచుకోని

ఘన కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!

మీ మెదళ్ల మొదళ్ల

ఊటలతో సహా పీల్చివేసి

అందమైన ఆశల్ని ఎర వేసి

ఎనిమిది గంటల కాంట్రాక్టు ఉద్యోగం మాటున

ఎనభై గంటల పని చేయించే

సాఫ్ట్వేర్ దిగ్గజాలు

లాభాపూరిత ప్రేతాలై

జుర్రుకునే మొదటి నెత్తుటిని ధారపోసే

ఉత్తమ కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!

మీ రక్తపోటు నుంచి

మీ మధుమేహం నుంచి

మీ గుండెదడ నుంచి

పుట్టే

కంపెనీల పెనువేగపు వృద్ధి

జీవన ప్రమాణాల్ని పెంచుతోందో

జీవితాల్ని హరిస్తుందో

ఆలోచించే తీరికలేని

అత్యుత్తమ కార్మికులారా వర్ధిల్లండి!

పదవీ విరామ కాలాన

జీవితాన్ని తడుముకుంటే

పెన్షను ఎలాగూ ఉండదు

అయ్యో! కాసిన్ని బతికిన క్షణాలైనా ఉంటే బావుణ్ణు

పడీలేచీ పాకులాటలో

నెమలికన్ను వంటి ఒక్క జ్ఞాపకమైనా మిగిల్తే బావుణ్ణు

లక్షలాది కార్మికుల

వెన్ను మీద

మొలిచే ఆకాశ హర్మ్యాలు

వెన్నుదన్ను కాలేని

మయ సభలు

చేతి వేళ్ల మీద

నిర్మితమయ్యే

అత్యుత్తమ పరికరాలు

కొన ఊపిరిని సైతం

హరించే

మాయాజాలాలు

ఫలితాల కొద్దీ సత్వరిత వృద్ధిని

పరుగుల కొద్దీ సాధించే

ప్రపంచ ప్రఖ్యాత కంపెనీల

కార్మికులమని గొప్పగా పొంగిపోయే

బానిసలారా వర్ధిల్లండి!

పని రాక్షసులారా వర్ధిల్లండి!

-డా|| కె.గీత

విహంగ మే, 2019 ప్రచురణ

https://vihanga.com/?p=21307

Posted in కవితలు | వ్యాఖ్యానించండి

మెసేజీ యుగం (కవిత) -డా|| కె.గీత

మా ఇంటి పనమ్మాయికి కాళ్ళూ, చేతులూ ఉండవు
గుండ్రంగా తిరుగుతూ
నేల మీది దుమ్మూ ధూళీ కడుపులో నింపేసుకుంటుంది
మా ఇంట బట్టలుతికే వాడికీ కాళ్ళూ, చేతులూ లేవు
కడుపునే చుట్ట చుట్టి అశుభ్రతని పీల్చేస్తాడు
అయినా వాటికి మెదడు చెడిందంటే
ప్రోగ్రాములో తేడా వచ్చినట్టే
డబ్బు ఎదురిచ్చి మరీ నమస్కారం పెట్టాల్సిందే
కంప్యూటరు యుగంలో ఉన్నాం మరి-
కంప్యూటరు యుగంలో చేతి వేళ్లు రాతని మర్చిపోయాయి
అందమైన ఉత్తరాల్ని క్షణంలో చెవినచేరే మాటలు మింగేసేయి
ఇంట్లో సరుకుల కంటే ఇంటర్నెట్టు ప్రధానమైన చోట
మెసేజీలు పలకరింపుల్నీ హరించేసేయి
ఎవరి గదుల్లో నించైనా పక్కవారి
గోడమీది కెగబ్రాకనిచ్చే ఫేసుబుక్కు
నిమిషానికో క్లిక్కుకు ఉచితంగా రాలే లైకులతో వచ్చే కిక్కు
కంప్యూటరు యుగంలో
ఇంట్లో ఉన్నది నులుగురు మనుషులం కాదు
నాలుగు యంత్రాలం
మేడ మీంచి కిందికి
గది లోంచి గదికి
ప్రేమైక పిలుపుల గొంతుల్ని
మెసేజీల దారాలతో కుట్టేసుకున్నాం మేం
రోజుల తరబడి ముసుగు తన్నిన మా
సంభాషణలన్నీ
మా యంత్ర ప్రపంచాలలో
ఎక్కడో చాట్ విండోలలో దొర్లుతూ ఉంటాయి
ఇప్పుడు
పుట్టినరోజులంటే కేకు బొమ్మలు ఇచ్చిపుచ్చుకోవడం
ఇప్పుడు
పండగలంటే ఫోటోలు సోషల్ నెట్ వర్కు లో ప్రదర్శించుకోవడం
అబ్బాయికి ఆండ్రాయిడ్ ఫోను,
అమ్మాయికి ఐ ఫోను
చంటి దానికి ఐపాడు
చంటాడికో టాబ్లెట్టు
యంత్ర యుగంలో
కూత వేటు దూరమైనా
మీట వేటు దూరంలో
మనందరి మధ్యా నిశ్శబ్దంగా
ప్రవహిస్తున్న శబ్దం
చందమామని యూట్యూబులోనూ
అమ్మమ్మ ఇంటిని గూగుల్లోనూ వెతుక్కుంటున్న వాళ్లం
సెల్ ఫోన్లు శ్వాస గానూ
ఇంటర్నెట్టు ఊపిరిగానూ
బతుకుతున్న వాళ్లం
ఇంటి హీటరు
గరాజు తలుపులు పాక్షికంగానూ
మానవమాత్రులం పరిపూర్తి గానూ
కంప్యూటర్లయిపోయిన వేళ
అత్యాధునిక వాక్యూం క్లీనరు, వాషిం మెషీన్లకే కాదు
మనుషులకూ
చేతులూ, కాళ్లూ లేవు
ఆకలీ, నిద్రా
స్పర్శా, జ్ఞాపకమూ
అనుభూతులూ
ఆత్మీయతలూ
హృదయం ఇంకిపోయిన దిగుడు బావులయ్యేయి
మాటలు పూడుకుపోయిన మెసేజీలయ్యేయి

– డా కె.గీత

విహంగ జనవరి, 2018 ప్రచురణ

https://vihanga.com/?p=20393

Posted in కవితలు | వ్యాఖ్యానించండి

గర్జించే నలభైలు (కవిత) -డా|| కె.గీత

50000865_10205529741078857_3738634225029480448_n

నలభైలు
కంటికింద నల్ల చారికలు గానూ
మోకాలి నొప్పులుగానూ
తల మీద పొడుచుకొచ్చే తెల్ల వెంట్రుకలుగానూ
మొదలవుతాయి
నలభైలు
జీవితపు బరువు బాధ్యతల్నే కాదు
ఒంటి బరువును కూడా పెంచుతాయి
ముందు చూపు మిగులుస్తూనే
కంటి చూపుని మందగిస్తాయి
కుదురైన ఉద్యోగం
కలగన్న జీవితం
స్థిరమైన జీతం
సరిపడా భత్యం
అయినా
లోటుబడ్జెట్టు రొక్కం
పొంతన చిక్కని చిక్కం
పెరిగే పిల్లల్తో బాటూ
పెరుగుతున్న అప్పులు
పెరిగిన అవసరాలకు
పెరగని తెలివితేటలకు
మధ్య నలుగుతూ
పదునుదేరుతాయి నలభైలు
రాళ్లు తిని అరాయించుకున్న
యవ్వనం స్థానే
అల్సర్ ల ప్రౌఢత్వం
బద్ధకాల జీవితంలో
బీపీలు
కాళ్లు సాగని ఉద్యోగాలతో
షుగర్లు
నలభైలకే
అరవైల పాలబడుతున్న
పరుగుల జీవితాలు
ఇరవైల్లో తొలి ప్రేమ
ముప్ఫైల్లో పాకానబడి
నలభైల్లో పరిపక్వమవుతుంది
లోకమెరుగని అమాయకత్వాలు
అసహాయతల ఎదురీతలు
పడిలేచే పదును క్షణాలు
గుండె చాటున గుక్కపట్టాల్సిన దుఃఖాలు
మూడో కన్నెరుగని మూగబాధలు
ఎన్నెన్నో దాటుకొచ్చిన
జీవితంలో
నలభైల కాలం
రోజులు సుఖవంతమవుతాయని
పనులన్నీ ఫలవంతమవుతాయని
మిణుకుమనే ఆశల్ని మట్టుబెడుతూ
శరీరం రోగాల దుప్పటీని దులిపి
మందుల మందుపాతరేస్తుంది
అప్పుడప్పుడే స్థిరపడుతున్న
నలభైల వెంట గర్జిస్తూ
గడగడలాడించే జీవితం
ఉరుమై విరుచుకుపడుతూ -
ఉక్కుపాదాన అణచివేస్తూ -
అయినా
నలభైలు యాభైలు
యాభైలు అరవైలు కాకతప్పని
ఆరోహణ జీవితంలో
నలభైలు గర్జించినా
జీవితాన్ని గర్హించలేని
పరమపథసోపానంలో
నవ్వు ముసుగు
మొహాన తగిలించుకుని
మేకపోతు గాంభీర్యాన్ని
గుండెకి వేళ్ళాడదీసుకుని
ఒక్కో వత్సరమూ
ముందడుగేయాల్సిందే
-----

(కౌముది, జనవరి 2019)
(Image courtesy- Shuchi Krishan)

49899828_10205529712278137_4200057104398024704_n

Posted in కవితలు | వ్యాఖ్యానించండి

Siliconloya Sakshiga (Book Review by Ramateertha)

Published on Mar23, 2019, Hans India

https://www.thehansindia.com/featured/sunday-hans/creative-chip-off-the-silicon-valley-514681

Posted in సాహిత్య వ్యాసాలు | వ్యాఖ్యానించండి

నా కళ్ల తో అమెరికా -69-( మెక్సికో నౌకా యాత్ర- చివరి భాగం)

“టేస్ట్ ఆఫ్ మెక్సికో టూరు”లో ఎన్సినాదా నగర సందర్శన కూడా కలిసి ఉండడంతో సంబరపడ్డాం. టూరులో ముందుగా సివిక్ ప్లాజా లో మెక్సికో అమర వీరుల విగ్రహాల్ని సందర్శించేం.

అక్కణ్ణించి దాదాపు పదకొండు గంటల వేళ తిన్నగా మా అసలు సిసలు టూరు “టేస్ట్ ఆఫ్ మెక్సికో” ప్రదేశానికి చేరుకున్నాం.
బయటి నించి చూస్తే ఏదో పాత ఇల్లు అనుకునేలా ఉన్న రెస్టారెంటు అది.లోపల హాలు ధాబా లాగా ఉంది. అది దాటి వెనక వైపు పెరట్లోకి అడుగు పెట్టేసరికి మా టూరు వాళ్ల కోసమే టేబుళ్ల మీద సరుకు, సరంజామా సర్ది పెట్టేరు. టమాటాలు, ఉల్లిపాయలు, వెల్లుల్లి… అవన్నీ కోయడానికి కత్తులు, కటర్ లతో బాటూ మనిషికి ఒక అమందస్తా (చిన్న రోలు) కూడా ఇచ్చే సరికి ఖంగు తిన్నాం.

పెరట్లో మాతో బాటూ మరో నాలుగైదు టేబుల్స్ నిండా జనం ఉన్నారు.
ముందుగా మా కిచ్చిన టేస్ట్ ఆఫ్ మెక్సికో ఏప్రాన్లు కట్టుకున్నాం.
ముందుగా మెక్సికో ఫుడ్ గా అత్యంత పేరు పొందిన “సాల్సా” తయారీ తరగతి ప్రారంభమైంది.
మాకిచ్చిన సరుకుల్లో వెల్లుల్లి రేకను ముందుగా ఇచిన చిన్న రోలులో కనిపించనంత మెత్తగా రుబ్బాలి.
స్థానికంగా పండిన రకరకాల పెద్ద మిరపపళ్లను కాల్చి తెచ్చి ఒక్కొక్కరిని ఒక్కొక్కటి తీసుకోమన్నారు.
అందులో మనకు కావల్సిన అన్ని స్పైస్ లెవల్స్లోనూ ఉన్నాయి మిరపపళ్లు.
మేం కావాలని అత్యంత కారంగా ఉండేవని చెబుతున్నవి ఎలా ఉంటాయో చూద్దామని తీసుకున్నాం.

ఇక్కడ క్లిక్ చేసి ఛాయా చిత్రాలను చూడండి.

ఆ మిరపకాయను కచ్చబచ్చాగా రుబ్బిన తరువాత ఇచ్చిన టమాటా పళ్లని రుబ్బుకుని, ఉల్లిపాయలు, కొత్తిమీర వంటివి కలుపుకుని టేబుల్ మధ్యలో పెట్టిన చిప్సు తో ముంచుకుని తినేయడమే.
ఇక మేం తీసుకున్న మిరపపళ్లు గూబ గుయ్ మనేంత కారంగా ఉన్నాయి.
కళ్లల్లోకి నీళ్లు వస్తూ ఉన్నా మా సెలక్షనుకి మాకే నవ్వు వచ్చింది.
ఇక రెండవ భాగంగా ఇక్కడి మరో ముఖ్యమైన వంటకాలు ఫిష్, చికెన్, వెజిటబుల్ బజ్జీల తయారీ.
ఎవరికి ఏది తినాలనుంటే అవే తయారు చేసుకోవచ్చన్నమాట.

బజ్జీల తయారీకి అవసరమైన పిండి, ఉప్పు వగైరాలన్నీ మాకిచ్చిన గిన్నెలో కలుపుకుని అందులో ముల్లు తీసిన చేప ముక్కలు లేదా చికెన్ ముక్కలు లేదా కేరట్ ముక్కలు దొర్లించి ఇచ్చిన పళ్లేళ్లో పెట్టుకుని వరసగా వేయించే లైనులో నిలబడ్డాం.
అదృష్టం కొద్దీ ఎవరి మూకుడు వాళ్లకిచ్చి వేయించుకోమనకుండా వాళ్లే మాకు వేయించి ఇస్తున్నారు.
ముందుగా కాయగూరల వాళ్లని రమ్మన్నారు.

మొత్తం బాచ్ లో మా వరు ఒక్కతే వెజిటేరియన్ కావడంతో తన బజ్జీలు ముందుగా రెడీ అయి వచ్చేసేయి.
ఆ తరువాత చికెన్, చివరిగా చేపల వాళ్ల లైనులో నిలబడ్డాం.

మాంచి ఆకలితో ఉన్నా కారం లేకపోవడం వల్ల, ఉప్పు సరిపడా వెయ్యకపోవడం వల్ల వట్టి కార్న్ ఫ్లోర్ బజ్జీలు రుచించలేదు మాకు.
ఫోటోల వరకూ తీసుకుని ఏదో కాస్త తిన్నామనిపించి బయట పడ్డాం.
అంత వరకూ మాకు వంట నేర్పించిన చెఫ్ తో ఫోటో తీసుకున్నాను నేను.
అక్కణ్ణించి వచ్చేటపుడు షాపింగు కోసం ఒక గంట పాటూ ఎన్సినాదా మార్కెట్టు లో ఆపేరు.
స్థానిక వస్తువుల్ని కొనుక్కునేందుకు స్థానికుల్ని పరిచయం చేసుకునేందుకు అవకాశం దొరకడంతో సంతోషపడ్డాను.
స్థానిక మార్కెట్టు లో రంగులమయంగా అందంగా ఉంది.

చిన్న సందుల్లో రోడ్ల పక్కనే బయటే వేళాడదీసున్న రంగు రంగుల వస్తువులు, బట్టలు చూడగానే సికింద్రాబాదులో జనరల్ బజార్ గుర్తుకొచ్చింది.

కానీ అంత మంది జనమే లేరిక్కడ. అక్కడే ఎంతసేపైనా తచ్చాడాలనిపించింది.

కానీ సమయానికి బస్సు ఎక్కకపోతే షిప్పు ఎక్కడం కుదరదన్న సత్యం మరిచిపోని సత్య నన్ను వెనకే తరమడం మొదలుపెట్టేడు.

మొత్తానికి సిరికి స్థానిక చేతి వృత్తుల వారు తయారుచేసిన కాటన్ గౌను కొన్నాను.
రంగులో ముంచిన నూలు గుడ్డకి చేత్తో రంగురంగుల దారాల్తో చేసిన చిన్న ఎంబ్రయిడరీ గౌనది.
ఇలాంటి చోట్ల డాలర్లలో కొనే అమెరికా నించి వచ్చిన వాళ్లని చూసి ఎక్కువ ఖరీదు చెబుతారనీ, బాగా బేరం ఆడొచ్చనీ ఎక్కడో చదివాను.

షాపమ్మాయి చెప్పిన రేటులో సగానికి అడిగేను. ఆ అమ్మాయి స్పానిషు యాసలో, వచ్చీ రాని ఇంగ్లీషులో “మీలాంటి వారు కొనుక్కుంటే ఇక్కడ మా స్థానికుల చేతుల్లో తయారైన ఈ వస్త్రం అమెరికా వరకూ వెళ్తుంది కదా” అని సంతోషంగా ఉంటుంది నాకు. కానీ మీరు అడిగిన రేటుకి ఇస్తే దళారీలకు, అన్ని ఖర్చులకూ పోగా మాకు ఏం మిగులుతుంది? ఇలా డాలర్లలో ఎవరైనా కొనుక్కున్న రోజే నా పిల్లలకు మొక్కజొన్న రొట్టెల్లో మాంసం పెట్టగలిగేది.” అంది.
మారు మాట్లాడకుండా ఆ అమ్మాయి అడిగిన డబ్బులు చేతిలో పెట్టేను.
టూరు బస్సు దిగి డ్రయివర్ గాను, అప్పటి వరకూ మమ్మల్ని ఊరంతా తిప్పుతూ గైడు గానూ పనిచేస్తున్న అమ్మాయితో ఫోటో తీసుకున్నాను.

తిరిగి వచ్చి నౌక ఎక్కే ముందు షిపు యార్డ్ లో ఉన్న షాపుల్లో పూసలతో, దారలతో అల్లిన చేతులకు కట్టుకునే చిన్న చిన్న బ్రేస్ లెట్ల వంటివి అదే రేటుకి కొన్నపుడు గౌను కొని ఒక అమ్మాయికి సాయం చేసినందుకు తృప్తిగా అనిపించింది.
తిరిగి లాస్ ఏంజిల్స్ వచ్చేటపుడు అమెరికా భూభాగంలో అడుగుపెట్టడానికి ఉన్న అనేక భద్రతల్లో భాగంగా అందరికంటే చివరలో మా వీసా, పాస్పోర్టుల చెకింగ్ తర్వాత మమ్మల్ని పంపడం మినహా ఆ ప్రయాణం ఎంతో హాయిగా జరిగింది.
సముద్రాన్ని ఒడ్డు నించి చూసి ఆనందపడడానికీ ప్రత్యేకంగా సముద్రమ్మీదే గడపడానికీ ఉన్న తేడా అందరికీ మొదటిసారి అర్థమైంది. ఎప్పుడెప్పుడు వెనక్కు వస్తామా అని తిరిగి భూమ్మీదకి రాగానే గొప్ప సంతోషంగా అనిపించినట్లు పిల్లలు నౌక దిగి కారెక్కుతునే “హుర్రే” అని అరిచేరు.

(మెక్సికో యాత్ర సమాప్తం)

-కె.గీత

నా కళ్ల తో అమెరికా -69-(యాత్రా సాహిత్యం )-కె.గీత

Posted in నా కళ్లతో అమెరికా(Travelog) | Tagged , , , | 2 వ్యాఖ్యలు

కాఫీ కప్పు సూర్యుడు(కవిత ) -డా.కె.గీత

Image may contain: coffee cup and outdoor
ఉదయపు మంచు మబ్బు చాటున పొగలు చిమ్ముతున్న కాఫీ కప్పులా సూర్యుడు
అల్లల్లాడే చెట్ల చేతుల్ని తాకి ఆకుల చివర నీటి వేళ్లై వేళ్లాడుతూ
రోజు రోడ్డు మీద పదడగుల్ని దాటనివ్వని చూపు
వాస్తవాన్ని కళ్లు చెమరుస్తున్నా
ఆకాశానికి భూమికీ మధ్య
జీవితానికీ బతుక్కీ మధ్య
ఊహల నిచ్చెనేదో ఎక్కుతూ దిగుతూ ప్రారంభమైన ఉదయం
వాట్సాప్,
ఫేస్బుక్ ల బాత్రూమ్, టాయ్లెట్
జూమ్,
వెబ్ సెమినార్ ల “బ్రష్” అప్, హాఫ్ బాత్
కాఫీతో కారు ప్రయాణం
కాదేదీ జాబ్ తో సమానం
పలకరించని ప్రపంచం నించి
పలకని ప్రపంచానికి ఎదిగిన ప్రతీ రోజూ
మంచు మబ్బు చాటున పొగలు చిమ్ముతున్న కాఫీ కప్పులా సూర్యుడు
పదాలై హృదయానికి చేరాలనేదో తొందర్లో మాటల గొంతుకలో వేళ్లాడుతూ-
అంకెల బతుకు మీటల్ని దాటనివ్వని యంత్రపు తెర
కంటికీ మింటికీ మధ్య ఊగిసలాడుతున్న జ్ఞాపకపు నీటి పొర
కంఠం లోపలెక్కడో గుండె మెలితిప్పి హృదయించిన ఈ పలకరింపు
ముంగిట వెలుగై మొలకెత్తి నీ కాఫీ కప్పులో పొగలైనప్పుడు
పొలమారిన నా తలపై తడిమిన సూర్యుడు
ఉదయపు మంచు మబ్బు చాటున-
——-

http://vihanga.com/?p=2053101/04/2018

Posted in కవితలు | Tagged , , | వ్యాఖ్యానించండి

నదిని వేళ్లాడే సముద్రం(కవిత )-డా.కె.గీత

No automatic alt text available.

నదిని వేళ్లాడే విధి లేని సముద్రం లాగా
కష్టాల్ని పట్టుకుని వేళ్లాడే జీవితం
జీవితం స్థిమితంగా గడిచిపోతున్న
ఓ సాయం సమయాన
గుండె పోటు –
ఎవరూహించారు ? !
ఒక పిడుగు-
నిలివునా మింగేసిన
వెయ్యి తలల సర్పం –
కాలానికి ఉన్న అందమైన పేర్లన్నీ
చెరిగిపోయి
కన్నీళ్లు మిగిలిన
మనోవేదన
ఇంతేనా జీవితం ? !
ఎప్పుడూ ఇంతేనా ? !
విషాదాల కాటులతో
విలవిలలాడడమేనా ? !
ఆ క్షణాన
ప్రార్థించే పెదవులు తప్ప
ఏ స్పర్శా తెలియదు
ఆ క్షణాన
వేగంగా కొట్టుకునే
నాడి తప్ప ఏదీ వినిపించదు
భగవంతుడా !
భగవంతుడా !
నువ్వు ఉన్నావా?
ఉన్నావు కదూ !
నాలాంటి వాళ్ల కోసం
నువ్వింకా ఉన్నావు కదూ !
కరడు గట్టిన
కాలాన్ని కరిగించే
నాలుగు మాటలు
చెప్పే మనిషి లేడు
గుండె దు:ఖార్తిని
తీర్చే సమయం లేదెవ్వరికీ
వర్తమాన విషాన్ని
నాలుక చివర దాచేదెలా?!
ఉయ్యనూ లేను
మింగనూ లేను
కాలానికి నా పట్ల కాస్తయినా
దయ లేదు
గతపు కోరల గాయాల
మాననే లేదు
అంతలోనే
బాధల ముళ్ల
వర్తమానం తయారు
విడవనూ లేను
తొడగనూ లేను
స్థిమితంగా కొన్ని దినాలైనా
గడవనే లేదు
కళ్ల నించి జారే
దైన్యాన్ని
దిగమింగనూ లేను
వెలిబుచ్చనూ లేను
ఏం చెయ్యాలి భగవంతుడా!!!
నా కోసం ఉన్నావు కదూ!!
ఇక్కడ విహ్వలంగా పడి ఉన్న
నా మొర ఆలకించడానికి
ఎక్కడైనా
ఏదైనా రూపంలో ఉన్నావు కదూ!
——-

-కె.గీత

http://vihanga.com/?p=20446

06/03/2018

Posted in కవితలు | Tagged , | వ్యాఖ్యానించండి

నారింజ రంగు జ్ఞాపకం(కవిత ) -డా.కె.గీత

 

Image may contain: tree, plant, sky, outdoor, water and nature

Painting by Komal Chakravarthi

నారింజ రంగు శిశిరం మీంచి
వీచే మధ్యాహ్నపు చలిగాలి
నా చెవుల్లో
నీ వెచ్చని జ్ఞాపకాన్ని గుసగుసగా నింపింది
నీకోసం వేచి చూసే
కను రెప్పల కొసల్లో
ఒక్కొక్క సన్నివేశమూ
కన్నీటి చుక్కై
వేళ్లాడుతున్న
ఎదురుచూపు
నిన్ను చూసే మొదటి క్షణం కోసం
ఆగకుండా కొట్టుకునే
నాడి కంటే
బలమైనదేదో
వణికిస్తూంది
మెడని దారమై అల్లుకున్న
గాఢ పరిష్వంగ పరవశం
గడియారపు ముల్లుని
పదే పదే వేడుకుంటూంది
వీడ్కోలు దిగులు పోసుకున్న
కనుపాపల్లో
మధ్యాహ్నం
కాస్త నారింజ రంగు
జ్ఞాపకాల
మెరుపుని తాటించింది
అప్పుడెప్పుడో
పెదవులు నిశ్శబ్దంగా
ఆన్చిన చోట
పుప్పొడై
తాకినప్పుడల్లా
చేతికంటుకునే
పరవశం
నీ కోసం
బుట్టెడు
వెలుగుల్ని
వాకిట్లో
పదిలపరుస్తున్న
మధ్యాహ్నపు
నును వెచ్చని
శిశిరాన
రాలిపడిన
మొదటి జ్ఞాపకాన్ని
గుండెల కద్దుకుని
అడుగుతున్నాను
మళ్లీ త్వరగా కనిపించవూ!
—-
-కె.గీత

http://vihanga.com/?p=2029601/01/2018

Posted in కవితలు | Tagged , | వ్యాఖ్యానించండి